India Partition 1947: फाळणीवेळी या मुद्द्यावरून भारत आणि पाकमध्ये जुंपली! शेवटी टॉस करुन घेतला निर्णय

पीटर होज यांनी लगेचच खिशातून चांदीचं एक नाणं काढलं व ते हवेत उडवलं. नाणं जमिनीवर पडलं. काय निकाल लागला या उत्सुकतेनं तीन जण खाली झुकले. तेवढ्यात मेजर गोविंद सिंह यांच्या तोंडून आनंदोद्गार बाहेर पडले. नशीबानं ते दान भारताच्या पारड्यात घातलं होतं. सोन्याच्या बग्गी भारताला मिळतील व स्वतंत्र भारताच्या रस्त्यांवर फिरतील हे नियतीच्या मनात होतं. त्या निकालानं चांदीच्या बग्गी पाकिस्तानला मिळाल्या. त्यानंतर घोड्यांचं सामान, चाबूक, कोचवानांचे बूट आणि वर्दी अशा गोष्टींचीही वाटणी झाली.

सामानाची वाटणी करताना सगळ्यात शेवटी एक बिगुल शिल्लक राहिलं. घोड्यांना रस्त्यावर नीट चालवण्यासाठी कोचवान त्याचा वापर करायचे. विशेष म्हणजे व्हाइसरॉयच्या 12 घोडागाड्यांसाठी एकच बिगुल होता. त्यामुळे पीटर होज पुन्हा विचारात पडले. बिगुलचे दोन तुकडे करण्यात काही अर्थ नव्हता, कारण नाही तर त्याचा काहीच उपयोग झाला नसता. मग त्याचाही निर्णय नाणेफेक करूनच घ्यावा असा विचार एकदा त्यांच्या डोक्यात आला. मग ते मेजर याकूब खान व मेजर गोविंद सिंह यांना म्हणाले, 'जर बिगुलचे दोन तुकडे केले तर ते पुन्हा कधीच वाजू शकणार नाही. त्यामुळे त्याची वाटणी करणं तर शक्य नाही. अशा परिस्थितीत माझ्याकडे एकच समाधानकारक तोडगा आहे, तो म्हणजे हे बिगुल मी माझ्याकडेच ठेवावं...' होज यांनी हसतच ते बिगुल काखेत धरलं व तिथून बाहेर पडले.