Mahabharat : उगाच नाही झाला कौरव-पांडवांचा जन्म, प्रत्येकाच्या जन्मामागे आहे रहस्यमयी कहाणी

विदुरला महात्मा म्हणतात. तो एका दासीपोटी जन्माला आला होता, पण प्रत्यक्षात तो धर्मराज यमाचा एक अंश होता. त्याच्या जन्माचं कारणदेखील एक शाप होता. असं म्हटलं जातं की ऋषी मांडव्य यांनी यमराजांना शाप दिला होता की तू शूद्र स्त्रीच्या गर्भातून जन्म घेशील आणि तुला आयुष्यभर बरोबर आणि चूक यांच्यात झेलावं लागेल. या शापामुळे विदुरचा जन्म झाला. त्याने आयुष्यभर धर्म आणि न्यायाचं पालन केलं, परंतु अन्यायासमोर तो अनेक वेळा असहाय्य आढळला.

युधिष्ठिर हा पांडवांमध्ये सर्वात मोठा होता, जो धर्मराज यमाचा दुसरा अंश मानला जातो. त्याच्या पृथ्वीवर येण्यामागे एक शाप कारणीभूत होता. तो जन्मापासूनच सत्यवादी होता आणि नेहमीच न्यायाचा मार्ग अवलंबत असे, परंतु आयुष्यभर त्याने त्याच्याभोवती फक्त अन्याय, दुःख आणि विडंबना पाहिली.

भीष्माचं खरं नाव देवव्रत होतं. त्यांचा जन्म गंगा देवापासून झाला होता. पण त्यापूर्वी ते स्वर्गात वसु होते, ज्यांचं नाव द्यु होतं. त्यांनी एकदा ऋषी वसिष्ठ यांच्या आश्रमातून एक गाय चोरली. यावर ऋषींनी त्यांना शाप दिला की तो पृथ्वीवर दीर्घकाळ मानव म्हणून राहील आणि नेहमीच दुःखाने वेढलेला राहील. हेच कारण होतं की भीष्मांचे जीवन त्याग, उपवास आणि दुःखाने भरलेले होते.

कर्ण कुंतीच्या पोटी जन्माला आला जेव्हा ती अविवाहित होती. तिला दुर्वासा ऋषींकडून एक वरदान मिळालं होतं, ज्याद्वारे ती कोणत्याही देवाचं स्मरण करून त्याच्यापासून मूल मिळवू शकत होती. एकदा तिने सूर्याला हाक मारली आणि कर्णाचा जन्म झाला. कर्ण जन्मापासूनच सूर्यासारखा तेजस्वी होता, परंतु त्याचं संपूर्ण आयुष्य ओळख आणि आदरासाठी संघर्षात गेलं. तो एक उदार व्यक्ती होता, परंतु समाज त्याला नेहमीच नीच मानत असे.

श्रीकृष्णाचा मोठे भाऊ बलराम हा प्रत्यक्षात शेषनागाचा अवतार होता. त्याने पृथ्वीवर जन्म घेतला आणि धर्माच्या रक्षणासाठी श्रीकृष्णाला साथ दिली. त्याचं व्यक्तिमत्व शांत पण शक्तीने भरलेले होतं.

द्रोणाचार्य हे भारद्वाज ऋषींच्या तपश्चर्येतून जन्माला आले. त्यांना प्रत्यक्षात देवांचे गुरु बृहस्पतीचा अवतार मानले जाते. त्यांनी कौरव आणि पांडव दोघांनाही शिकवलं, परंतु त्यांचं पांडवांवर खूप प्रेम होतं.

प्रत्येक पांडव कोणत्या ना कोणत्या देवाच्या अंशापासून जन्माला आला होता. भीम वायुदेवाचा अंश होता, म्हणून तो असाधारणपणे बलवान होता. अर्जुन इंद्रदेवाचा अंश होता, ज्यामुळे तो धनुर्विद्येत अद्वितीय होता. नकुल आणि सहदेव जुळे होते आणि दोघंही अश्विनीकुमारांचे अंश होते, म्हणून दोघांमध्ये सौंदर्य, बुद्धिमत्ता आणि कौशल्य यांचं मिश्रण होतं.

महर्षी व्यासांच्या वरदानामुळे जन्मलेल्या कौरवांचा जन्मदेखील सामान्य नव्हता. गांधारीने एकदा शंभर पुत्रांची इच्छा केली होती आणि त्यामुळे ती गर्भवती राहिली. परंतु दोन वर्षे तिचा गर्भ फुटला नाही. शेवटी वेद व्यासांनी तिचे शंभर तुकडे केले आणि त्यांना शंभर भांड्यांमध्ये ठेवलं, ज्यापासून शंभर पुत्र आणि एक मुलगी जन्माला आली. हे सर्व पुत्र अपवादात्मकपणे बलवान होते, पण दुर्योधन त्यांच्यापैकी सर्वात प्रमुख होता.