जगातील एकमेव देश, जे हवं ते स्वत: पिकवतो, इथं सगळं खायला मिळतं; काहीच आयात करत नाही, पण भारताशी खास कनेक्शन

जगभरातील लाखो लोक अन्न असुरक्षिततेचा सामना करत असताना एक छोटासा देश पूर्णपणे स्वयंपूर्ण झाला आहे असं म्हणता येईल. या देशाने शांतपणे असं साध्य केलं आहे जे पृथ्वीवरील इतर कोणत्याही देशाने साध्य केलं नाही: सर्व आवश्यक अन्नधान्यांमध्ये त्यांनी स्वयंपूर्णता प्राप्त केली आहे. नेचर फूड या मासिकात प्रकाशित झालेल्या एका अभूतपूर्व संशोधनातून हा खुलासा झाला आहे. ज्यामध्ये 186 देशांचं विश्लेषण करण्यात आलं. यात असं आढळून आलं की जर कोणत्याही देशाची इच्छा असेल तर तो केवळ त्याच्या देशांतर्गत उत्पादनाद्वारेच त्याच्या लोकसंख्येचं पोषण करू शकतो.

advertisement

कृषिप्रधान देशांना जमलं नाही ते या देशाने केलं

आश्चर्यकारक गोष्ट म्हणजे आवश्यक असलेले सर्व 7 श्रेणीचं अन्न इथं आढळतं. यात फळं, भाज्या, दुग्धजन्य पदार्थ, मासे, मांस, शेंगा, काजू, बिया आणि पिष्टमय पदार्थांचा समावेश आहे. अमेरिका, चीन, रशिया आणि भारत यांसारखे प्रमुख कृषीप्रधान देश देखील सातही श्रेणींमध्ये स्वयंपूर्ण नाहीत. अमेरिका फक्त 4 श्रेणींमध्ये lj यूके फक्त फक्त दोन श्रेणींमध्ये स्वयंपूर्ण आहे. चीन आणि व्हिएतनामसारखे देश सहा श्रेणींमध्ये पुढे आहेत, पण सातव्या श्रेणीमध्ये म्हणजे दुग्धजन्य पदार्थ किंवा डाळींमध्ये ते स्वयंपूर्ण नाहीत, त्यांना या आयात कराव्या लागतात.

Pithala Bhat : पिठलं आणि भात वेगवेगळं बनवायची गरजच नाही; भातावरचं पिठलं, हटके रेसिपी

अन्नाबाबत भारताची स्थिती काय?

अन्नधान्याच्या बाबतीत स्वयंपूर्ण. भारत केवळ तांदूळ आणि गहू यामध्ये स्वयंपूर्ण नाही तर जगातील सर्वात मोठा निर्यातदार देखील आहे.

दुग्धजन्य उत्पादनात स्वयंपूर्ण. जगातील पहिला क्रमांकाचा दूध उत्पादक देश.

माशांच्या बाबतीत स्वयंपूर्ण. भारत हा जगातील तिसरा सर्वात मोठा मत्स्य उत्पादक देश आहे. स्वतःच्या गरजा पूर्ण करतो.

फळे आणि भाज्यांमध्ये स्वयंपूर्ण. या बाबतीत जगातील दुसरा सर्वात मोठा उत्पादक.

मांसामध्ये मिश्र परिस्थिती.

बीन्स आणि डाळींमध्ये अंशतः अवलंबून. त्याचा वापर पूर्ण करण्यासाठी १०-१५% आयात करतो.

सुक्या फळे आणि तेलबियांवर अवलंबून. त्याच्या खाद्यतेलाच्या गरजेच्या सुमारे ५५-६०% बाहेरून आयात करतो.

अन्नात स्वयंपूर्ण असलेल्या या देशात काय काय पिकतं?

पिष्टमय पदार्थ - या श्रेणीमध्ये तांदूळ, मका आणि गहू यांसारखी धान्ये आणि बटाटे, रताळे समाविष्ट आहेत. गयाना हा एक समृद्ध तांदूळ उत्पादक देश आहे आणि तो स्वतःच्या गरजा पूर्ण करण्यासाठी पुरेशा प्रमाणात तांदूळ उत्पादन करतो.

शेंगा, काजू आणि बियाणं - यामध्ये मसूर, सोयाबीन, शेंगदाणे आणि विविध बियांचा समावेश आहे.

भाज्या - सर्व प्रकारच्या हिरव्या भाज्या आणि इतर भाज्या.

फळे - स्थानिक पातळीवर पिकवलेली फळे.

दुग्धजन्य पदार्थ - दूध, चीज आणि इतर दुग्धजन्य पदार्थ .

मांस - कुक्कुटपालन, डुकराचे मांस, गोमांस इ.

मासे - सागरी आणि गोड्या पाण्यातील मासे.

देशाची राजधानी जॉर्जटाऊनमधील कोणत्याही बाजारात गेलात तर तुम्ही स्थानिक तांदूळ, ताज्या भाज्या, ताजे मासे, फळे आणि इतर उत्पादनांनी भरलेले स्टॉल पाहाल. ज्यापैकी बहुतेक देशाच्या सीमेवर पिकवली जातात. ते आपल्या माती आणि पाण्यापासून सर्वकाही निर्माण करते.

देशाने हे केलं कसं?

हे यश एका रात्रीत मिळालं नाही. त्यासाठी सिंचन, ड्रेनेज, प्रक्रिया सुविधा, पायाभूत सुविधा आणि शेतकरी शिक्षणात सतत गुंतवणूक आवश्यक होती. गेल्या काही वर्षांत देशाच्या सरकारने त्यांचं कृषी बजेट अंदाजे 468 टक्क्यांनी वाढवलं ​​आहे. ते केवळ तांदूळ किंवा साखरेपुरते मर्यादित राहिले नाही, त्यांनी मका, सोयाबीन आणि दुग्धजन्य पदार्थांचा समावेश करून त्यांचं उत्पादनदेखील वाढवलं ​​आहे.

पीक विविधतेपेक्षाही उल्लेखनीय म्हणजे त्यांनी अन्नधान्य उत्पादन वाढवलं ​​पण त्यांच्या पोषकतेवर परिणाम होऊ दिला नाही.  त्यांनी आपला नैसर्गिक वारसा नष्ट न करता, मर्यादित शेती जमिनीचा जास्तीत जास्त वापर करून अन्न स्वयंपूर्णता प्राप्त केली आहे. दक्षिण अमेरिकेतील बहुतेक देशांमध्ये शेती आणि पशुपालनासाठी जमीन साफ ​​केल्यामुळे जंगलतोड होत असताना, या देशाने आपल्या मूळ वनक्षेत्राच्या 85 टक्क्यांहून अधिक भाग जतन केला आहे.

दुधावर येईल भाकरीसारखी जाड साय, गृहिणीने सांगितली 'ही' भन्नाट ट्रिक; फक्त 2-3 दिवसांच्या सायीत निघेल किलोभर तूप

या देशाने स्वत:ला जगापासून वेगळं केलं असं नाही. ते इतर देशांसोबत व्यापार करतात. पण अन्नाची गरज मात्र स्वत:च भागवतात. जर आज जागतिक व्यापार मार्ग बंद झाले तर हा एकमेव देश असेल जो आपल्या नागरिकांना सुरक्षित आणि संतुलित आहार देईल याची खात्री करेल.

हा देश कोणता?

आता हा देश कोणता हे जाणून घेण्याची उत्सुकता तुम्हाला असेल. हा देश आहे दक्षिण अमेरिकेतील गुयाना. हा देश विषुववृत्ताच्या उत्तरेस एक ते नऊ अंश अंतरावर स्थित आहे. वर्षभर उबदार हवामान, मुबलक पाऊस, उच्च आर्द्रता आणि सर्वात महत्त्वाचं म्हणजे अमेझॉन नदी प्रणालीने हजारो वर्षांपासून साठलेली सुपीक चिकणमाती माती इथं आहे. या देशाचा 85 टक्के भाग दाट, दुर्गम वर्षावनांनी व्यापलेला आहे.

गुयानाचं भारताशी खास कनेक्शन

क्षेत्रफळाच्या बाबतीत हा देश भारतातील गुजरातशी तुलनात्मक आहे, पण लोकसंख्येच्या बाबतीत लक्षणीयरीत्या लहान आहे, कारण गुजरातची लोकसंख्या सुमारे 60 दशलक्ष आहे. या देशाची एकूण लोकसंख्या फक्त 8 लाख आहे. त्यापैकी 3,20,000 ते 3,50,000 लोक भारतीय वंशाचे आहेत. म्हणजे इथल्या एकूण लोकसंख्येपैकी 40 टक्के लोक भारतीय वंशाचे आहेत, ज्यांना एकेकाळी तिथं पाठवलं गेलं होतं आणि आता ते कायमचे रहिवासी आहेत.

गुयानामध्ये खाल्ले जाणारे भारतीय पदार्थ

1) दाल पुरी – ही गुयानाची सर्वात लोकप्रिय डिश आहे. ती बिहार आणि पूर्व उत्तर प्रदेशात बनवल्या जाणाऱ्या पदार्थांसारखीच आहे. हा एक चपाती आहे ज्यात डाळ, हळद, जिरं असतं. कडीसोबत खाल्ली जाते.

2) कढी आणि भजी - लोकल स्ट्रीट फूडमध्ये तुम्हाला हे पदार्थ खूप दिसतील. बेसनाचा छोटा पदार्थ जो भारतातील भजी किंवा पकोड्यांसारखा दिसतो. दक्षिण भारतातील वडा आणि उत्तर भारतातील दाल वडासारखा दिसतो. कैरीच्या चटणीसोबत हे खातात.

3) रोटी – गुयानामध्ये रोटी एक सामान्य पदार्थ आहे, सामान्य रोटीसारखीच पण त्याचं नाव वेगळं आहे, तिथं याला सदा रोटी म्हणतात. भारतातील पराठा किंवा रुमाली रोटीसारखीच दुसरी रोटी म्हणजे बॅश-अप-शर्ट, जी खूप मऊ आणि थरांची असते. तिला हे नाव मिळालं कारण ती फाटलेल्या शर्टसारखी दिसते.

4) गुयानीज कढी : तिथली करी रेसिपी हळद, धणे आणि जिरे यासारख्या भारतीय मसाल्यांवर आधारित आहे. चिकन करी, डक करी आणि पनीर करी तिथं खूप लोकप्रिय आहेत

5) सात भाजी : हे गुयानामधील हिंदू कुटुंबांत लग्न आणि पूजेदरम्यान बनवलेलं एक खास जेवण आहे. भोपळा, बटाटे, शेवगा, पालक इत्यादी सात वेगवेगळ्या भाज्या केळीच्या पानावर भात आणि डाळ पुरीसोबत दिलं जातं. हे दक्षिण भारतातील साद्य किंवा उत्तर भारतातील भंडारा थाळीची आठवण करून देतं.

6) गोड पदार्थ : परमिगी हा 'सेवई' किंवा 'खीर' या भारतीय शब्दाचा समतुल्य आहे. गुयानामध्ये शकरपारा सारख्या गोड पदार्थाला मिठाईच म्हणतात.