रिक्षाचालक पतीचं निधन, ‘ती’ खचली नाही, निर्णय घेतला, मुंबईच्या ‘सावित्री’ची संघर्षगाथा!

पतीच्या निधनानंतर रिक्षा तशीच बंद पडून होती. उत्पन्नाचे कोणतेही साधन नसल्याने परिस्थिती अधिकच बिकट झाली. मात्र अशा कठीण काळात न घाबरता, न थांबता रेश्मा यांनी एक धाडसी निर्णय घेतला. पतीचीच रिक्षा पुन्हा सुरू करून ती चालवण्याचा त्यांचा निर्णय होता. पण सुरुवातीला ही वाट सोपी नव्हती. त्या काळातील रिक्षा किक मारून सुरू कराव्या लागत. सवय नसल्याने अनेकदा रिक्षा सुरू होत नसे. अशावेळी रिक्षा चालक बांधव मदतीला धावून येत. हळूहळू त्यांनी रिक्षा चालवणे शिकले, रस्त्यावरील अनुभव घेतला आणि आत्मविश्वास मिळवला.

रेश्मा दळवी यांचा दिवस पहाटे सकाळी सहा वाजता सुरू होतो. त्या आधी अंगणवाडीतील लहान मुलांसाठी खाऊ बनवण्याचे काम करतात. तसंच मध्यंतरी त्या स्टॉल सुद्धा लावायच्या. यानंतर दिवसभर आणि अनेकदा रात्रीपर्यंत त्या रिक्षा चालवतात. कष्ट, प्रामाणिकपणा आणि जिद्द यांच्या जोरावर त्यांनी आपल्या लेकाला सांभाळले.

मुंबईसारख्या महानगरात आज रिक्षा चालक क्षेत्रात महिलांचे प्रमाण सुमारे 5 ते 10 टक्के असले तरी रेश्मा दळवी यांच्यासारख्या महिला अनेकांसाठी प्रेरणास्थान ठरत आहेत. प्रवासी रिक्षात बसताना अभिमानाने म्हणतात, “अरे वा, एक स्त्री रिक्षा चालवते!”—हे शब्दच त्यांच्या कष्टाचे चीज करणारे आहेत.